روزمرگی های من!

- آقای نون و آقای همسایه، که آلمانی است، با هم در بالکن سیگار می کشند. اولی تمام می شود. بعد از چندی آقای همسایه پاکت سیگار آقای نون را به او نشان می دهد و با سر به آن اشاره می کند. آقای نون می گوید: نه! چهرهء همسایه درهم می رود. آقای نون بلافاصله اضافه می کند: من نمی کشم، تو اگه می خوای بکش. همسایه لبخند می زند: از اول هم برای خودم پرسیدم!

یادآوری ۱: ما اول به طرف تعارف می کنیم که بعد خودمان اجازه بگیریم. آنها به بقیه کاری ندارند، از همان اول برای خودشان اجازه می گیرند.

یادآوری ۲: ترک عادت آسان نیست.

-- می شود در ده به دنیا آمده باشی، فوق دیپلم هنرستان داشته باشی، یک کار خوب پیدا کنی، ۲۵ سالگی بچه دار شوی و زندگی مرفه بی دغدغه ای داشته باشی، اگر جهان سومی نباشی.*

*می دونم این یک اصل کلی نیست! 

 

 

می خواهم راه بیفتم که باران می گیرد. تلفن زنگ می زند. حرف حرف حرف. سرم درد گرفته است از این همه حرف. می شنوم. گاه گداری کلمه ای در تایید می گویم. گاهی با خودنویس روی کاغذ جلو رویم کلمه هایی می نویسم. داستان دارید پس، خسته، سردرد، گریه، رام، مطیع، کنکور دارد امسال، مامانش اینا، این نیز بگذرد، افسردگی، بی چون و چرا، حسش نیست، این نیز بگذرد. 

تلفن تمام شده، باران هم. هوا دوباره آفتابی شده است.  

خانم پلیس با موهای بور بسته شده جلوی ما نشسته است و از جرممان می گوید: " فرار از محل ارتکاب جرم، جرم محسوب می شود و مجازات دارد"... "شما می تونید سکوت کنید یا به وکیلتون زنگ بزنید. می تونید هم بگید که چه اتفاقی افتاده" یاد فیلم های جنائی می افتم.

شوکه شده ایم. موقع پارک کردن، ماشین ما به ماشین عقبی می خورد و از نظر ما هیچ اتفاقی نیفتاده است. نیم ساعت بعد پلیس به موبایل آقای نون زنگ می زند و ما را احضار می کند. کسی که شاهد ماجرا بوده است به پلیس زنگ زده است و در کمتر از دوساعت ما «مجرم فراری» هستیم !!! توضیح می دهم که ما نگاه کردیم و خسارتی ندیدیم. در گزارش می نویسد. گریه ام گرفته است. خانم پلیس یک ریز توضیح می دهد تا ما شیرفهم شویم. «جرم»، «فرار»، « مجازات»... همهء سعی ام را می کنم که به او بفهمانم "ما نمی خواستیم فرار کنیم"

موقع خداحافظی از خانم پلیس تشکر می کنیم. می گوید: " تشکر لازم نیست". مطمئنم جایی در کتاب قانونشان نوشته که اگر در این موقعیت کسی تشکر کرد بگویند تشکر لازم نیست!

بیرون که آمدیم آقای نون می گوید: " من دیدم در کمی رفت تو اما فکر نکردم چیز مهمیه. چه می دونستم باید چی کار کنم. به اینا نمی شه فهموند که ما از فرهنگ «در رفتن» اومدیم. از پلیس باید در رفت. همیشه باید در رفت"

خسارت ناآگاهی ما احتمالا ۴۰۰۰-۵۰۰۰ یوروست که اصلا کم نیست و البته یک روز دادگاه رفتن و پرونده دار شدن پیش پلیس.  

این بار اول نیست و بار آخر هم نخواهد بود که در این کشور برای ناآگاهی مان بهایی، چه مادی چه معنوی، می پردازیم. من هر بار درد می کشم از این درس گرفتن و یاد گرفتن و هزینه دادن. ناآگاهی، اگر بدترین بلا نباشد، یک از بدترین بلاها در زندگی است.

 

پ.ن: آنجا که نشسته بودم بی اختیار به یاد اینها افتادم +، +

از دیروز به این فکر افتادم که آیا بین حیثیت ایرانی ها و ممه ارتباط معنا داری وجود دارد یا نه ! و البته واضح و مبرهن است که بی دلیل به این فکر نیفتاده ام. هنوز چند ماهی از واکنشهای مختلف به قضیه’ آقایی که در آسانسور ممهء یک خانم فرنگی را بوسید نمی گذرد که موضوع چاپ عکس برهنهء یک خانم دانشجوی ایرانی در اسپانیا مطرح شده است. نویسندهء وبلاگ جمهور برای بررسی حدودی درستی یا نادرستی ادعای سایت خبری صبح در یک نظرخواهی  از خوانندگان خود پرسیده است آیا عمل این خانم به حیثیت ما ایرانی ها لطمه زده است یا نه.  

به نظر آقای نون این خانم شخصیت جالب و قابل توجهی دارند و البته واضح و مبرهن است که حرفش بی دلیل نیست. به نظر او کسی که بیست و چند سال در ایران و در یک خانوادهء ایرانی بزرگ شود و برای ادامهء تحصیل از ایران خارج شود و بتواند آنقدر بر سنتها و ارزشهای دست و پا گیر، ترس از حرف مردم، آبروریزی و...*فائق بیاید که با خشنودی عکس برهنه اش را روی جلد مجله چاپ کند آدم جالبی است. من با این دیدگاه موافقم و همان گونه که دیدن عکس لخت مدلهای آلمانی روی مجله ها حیثیت آلمانی ها را در نظرم خدشه دار نمی کند، دیدن عکس این خانم هم به حیثیت ایرانی ام!!! (اصلا چی هست این حیثیت ایرانی؟!) لطمه ای نمی زند.   

دیدگاه شما چیست؟ خواهش می کنم به ویژه اگر با این دیدگاه مخالفید نظرتان را برایم بنویسید.

 

 

*گرفتاریهایی که هر فرد ایرانی بسته به نوع تربیت و خانواده بیش و کم به آنها دچار است.     

 ۱. سیزده به در                چارده به تو                   درد و غمها همه تو کتو*

۲. وقتی بسیجی شادباش می گوید: رفیق، امیدوارم در هشتاد و هفت مشمول الطاف غیر خفیه خداوندهم باشی

۳. سیزده به در خوش بگذرد (:

 

* کت، به ضم کاف به معنی سوراخ، کلمه ای است که کرمانی به کار می برند و با کت (coat) هیچ ارتباطی ندارد!

 

 

به این گفت و گو بین من و آقای مسوول در سفارت ایران در آلمان توجه کنید:

من: می خواستم بدونم کنسولگری ایران در شهر ما کی شروع به کار می کنه

آقای مسوول در سفارت ایران در آلمان!: ببینید خانوم، این حساب احتمالاته. یعنی چیزی نیست که ما بتونیم پیش بینی کنیم و به شما بگیم. شما بگیر بین یک ماه تا سه ماه دیگه. از هر زمانی که شروع به کار کنه هم در خدمت هموطنا هستیم

در این مملکت فرنگی گزاره هایی با این همه دقت را فقط می توان از سفارت ایران شنید. البته خوشحالم که از روزی که - بخواست خدا - شروع به کار بکنند از خدمت به ما هموطنان عزیز فروگذار نمی کنند!!!  

چند روزی در بهشت بودم. آفتاب و سبزی و دریا و نسیم، گرچه کمی خنک! بعد از مدتها بی حد و حساب لذت بردم، از همه چیز. برای این روزهای برفی و خاکستری و سرد اینجا هم برای خودم ذخیره ای از تصویر و خیال آماده کردم. هر وقت که چشمم را ببندم ساحل شنی زیبا را می بینم و آبی باشکوه دریا را و آفتاب را که با سخاوت بر همه می تابد.

سال نو را در یکی از زیباترین شهرهای دنیا شروع کردم یعنی همهء سال در سفرهای خوبم؟!

عکسهای زیبایی که آقای نون گرفته است را به زودی اینجا خواهم گذاشت، گوش شیطان کر!

 

پ.ن: پست قبلی برای خودم (در صفحهء بلاگفا) درست دیده می شد، نمی دانم چرا اینجا اینطوری است! شما به بزرگی خودتان ببخشید. 

نرم نرمک می رسد اینک بهار                                                                                                    خوش به حال روزگار!                                                                                                         

خوش به حال چشمه ها و دشتها                                                                                       خوش به حال دانه ها و سبزه ها                                                                                         خوش به حال غنچه های نیمه باز                                                                                         خوش به حال دختر میخک - که می خندد به ناز-                                                                     خوش به حال جام لبریز از شراب                                                                                            خوش به حال آفتاب

ای دل من ، گرچه در ای روزگار                                                                                            جامهء رنگین نمی پوشی به کام                                                                                             بادهء رنگین نمی بینی به جام                                                                                                نقل و سبزه در میان سفره نیست                                                                                      جامت، از آن می که می باید تهی است                                                                        

ای دریغ از تو اگر چون گا نرقصی با نسیم!                                                                           ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب                                                                               ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشهء غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

این روزها برای من بهترین و سخت ترین هستند. هیچ زمانی از سال اینطور عاشق درختها و گلها نیستم . هیچ زمانی اینطور هیجان زده نیستم. انگار نوروز چیزی باشد که از درونم می جوشد! اما هیچ زمانی هم مثل این روزها دلتنگ نیستم. دلتنگ همهء چیزهایی که روزهای دیگر هم نیستند و کم اند ما این روزها بیشتر نیستند و بیشتر کم اند کنارم یا کم ام کنارشان.

کمی خانه تکانی کرده ام. می گویند روح درگذشته ها در نوروز مهمان خانه های تمیز و زیبا می شوند و برای صاحبان خانه برکت می آورند. خانهء ما هم آنقدر تمیز هست که پدربزرگهای هردو مان و مادر بزرگهای آقای نون به ما هم سر بزنند!

هفت سین را از پریروز چیده ام. سبزه کم دارد. سبزه هایمان سبز نشد ولی غمی نیست به جایش دو سنبل زیبا گذاشته ام. سمنو هم که غایب هرساله است.

سال تحویل کنار دوستان خوبی خواهیم بود و بعد هم سفر به یک شهر آفتابی و دریا دریا دریاااااااا

 

 

من کلا انسان "رای بده ای" هستم! این یعنی به شرکت در انتخابات بیش از تحریم باور دارم و این یعنی اگر ایران بودم فردا رای می دادم چون «راه دیگری برای تاثیر گذاری بلد نیستم» .

 البته مثل خیلی های دیگر بیشتر وقتها به این فکر هم می افتم که «تاثیر گذاری ای در کار نیست» و «همه اش بازی دادن ما است» و صد البته که از این فکرها احساس بدی به من دست می دهد اما چون هنوز این فکرها در ذهنم در حد فکر هستند و مطمئن نیستم که درست یا غلطند ترجیح می دهم این تنها امکان ساده را به کار ببرم.

اینها را گفتم که در حد خودم تبلیغی هم برای باورم کرده باشم! در لینکدونی چندین لینک در این مورد گذاشته ام اما چون بیشتر وبلاگهایی که این روزها دیدم در تشویق شرکت نوشته بودند لینک زیادی از تحریمی ها ندارم که بگذارم. این لینک هم دلیلهایی برای رای دادن و تحریم نکردن نوشته است و گوشزد  هم دلیل هایی برای رای ندادن و همینطور عباس عبدی.

اینجا هم می توانید راهنمای انتخابات را بخوانید و لیست اصلاح طلبان در تهران را ببینید.