روزمرگی های من!

خوش به حال روزگار!

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم،                                   

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار.

سال نو مبارک و نوروز همگی پیروز.

برای همه کسانی که نوروز را جشن می گیرند و با آمدن نوروز سال جدیدی را آغاز می کنند سال خوشی آرزو می کنم و چون ایرانی همستم برای تمام ایرانیان و برای ایران.

برای ایران سالی پر از صلح آرزو دارم. صلح، آبادی و حرکت رو به جلو و آوازه خوش در جهان

برای ایرانیان سلامتی آرزو دارم و آرامش همراه با رفاه و دوستی، همراه با عدالت و خرد و شادی و همراه با پیروزی.

كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشك ها نخواهد برد 

...
 

۲. هوا بده. خبری از بهار نیست.فقط با تلقین یادم می مونه که دوشنبه عیده. مناسبات پیچیده روابط ایرانی ها هم گاهی دیوانه ام می کنه. از اون نپرس، به اون نگو، به این ای-میل بزن، به اون نزن حتی عید رو هم نمی شه ساده برگزار کرد. حالم به هم می خوره. 

سه روز دوری از زندگی عادی و اینترنت و اخبار به علاوه یک هتل با غذاهای خوب که پولش رو یکی دیگه می ده! و طبیعت برفی و قشنگ یک دهکده اروپایی رویهم رفته عالی بود. البته خود کنفرانس هم بد نبود!

دهکده شبیه همون هایی بود که تو فیلم ها دیده بودم و تصور می کردم. پر از خونه های یکی دو طبقه با ظاهر قدیمی که رو تپه بودن. الته بیشتر خونه ها در واقع هتل بودن و به جزصاحبان هتل ها کمتر کسی اونجا زندگی می کنه. راهپیمایی های هر روزه و طولانی کنار دریاچه نیمه یخ زده منو از تنبلی در آورد و بعد از مدتها یه کم تحرک داشتم.

از تجربه مسافرت با آدمهای دیگه هم خوشم میاد چون اینجوری آدم با فرهنگ و طرز زندگی بقیه بهتر و بیشتر آشنا میشه.

با وجود دور شدن از تمام روزمرگی ها، یه چیزایی هستن که مثل یه مرض مزمن و بدون درمان دست از سر آدم بر نمی دارن و همه جا مزاحم می شن و آسایش رو از انسان می گیرن. از جمله این بیماری های مزمن دردناک نفرت انگیز علاج ناپذیر (البته فعلا  علاج ناپذیر) که به جون من و خیلی های دیگه افتاده رییس جمهور ایرانه: محمود احمدی نژاد. گاهی اونقدر آرزوی مرگش رو دارم که خودم هم باورم نمی شه! آرزوی مرگ کسی رو داشتن! اونم کسی که می دونم تنها مسسبب بدبختی ها نیست. ولی وقتی یادم می یفته که توی این سه روز من بیش از سه بار مجبور شدم توضیح بدم که من واقعا نمی دونم منظوزش از این حرفا چیه و مردم عادی ایران سرشون به زندگی خودشونه و اسراییل مساله اول زندگی شون نیست، می فهمم که چرا می خوام بکشمش!

قشر دانشگاهی در آلمان فرهنگی هستن (معمولا) خیلی مطالعه می کنن و در مورد مسایل مختلف اطلاعات خوبی دارن. بیشتر سیاستمدار های مهم ایرانی رو به اسم می شناسن و سیستم ظاهری اداره کشور ( و نه لایه های پنهان!) رو هم می دونن (مثل وجود شورای نگهبان) ولی با وجود اینها باز هم توضیح دادن این مسایل براشون واقعا سخته و در نهایت ممکنه که مثل یکی از استادهایی که تو کنفرانس بود بگن: من کامل نمی فهمم ولی حرفتو باور می کنم!

به نظر میاد زندگی در محیط دموکرات باعث می شه درک ساز و کار های محیط غیر دموکرات سخت بشه. گاهی احساس می کنم که این آدمها معنی ترس و ارعاب و تهدید رو نمی فهمن. معنی بستن روزنامه و فیلتر اینترنت و جمع کردن ماهواره و کنترل رادیو و تلویریون رو نمی دونن. وقتی می پرسن پس چرا مردم اعتراض نمی کنن  یا خوب چرا مردم انتخابش کردن، دلم میخواد سرم رو بکوبم تو دیوار! از این توضیح دایمی که دخترا تو ایران درس می خونن و ... واقعا خسته شدم!

...

گفتم شرح کوتاه ولی بلند شد! چند تایی عکس گرفتم و یه سری بحث جالب هم کردیم ( به جز این اعصاب خورد کن ها!) که سعی می کنم بذارم اینجا. 

از کار هیجانی-فرهنگی-رومانتیکمون خیلی کیف می کنم (:

من نه گل دریافت کردم از کسی و نه تبریک ولی خوب یه عده برای همه کادو در نظر گرفتن که من هم دیدم (:

هدیه اول!

هدیه دوم!

یک تبریک واقعی و قشنگ+کلی مطلب خوب دیگه

اینم چند تا لینک مرتبط:

1

2   

3

4

5

به نظر میاد که سرعت زندگی به شدت از لذتش کم کرده، یا باید تو مترو چای دم نکشیده سرکشید یا باید تو آزمایشگاه  کاپوچینو با طعم چوب خورد.  

۱. دیروز دختر بغل دستیم، که بعدا معلوم شد اسپانیایی است، داشت با اصرار فراوان 
برای مرد همراهش توضیح می داد که در اسپانیا مردم خیلی کار می کنند و اینجور نیست 
که همیشه party و fun باشد. می گفت تصور آلمانی ها از اسپانیا کامل نیست و آنها در 
سفرهاشان فقط قسمت تفریحی را می بینند که تمام واقعیت نیست.

اصولا انگار در همه چیز شانس لازم است. تصویر عمومی از اسپانیایی ها رقص و شادی را 
شامل می شود و  تصویر عمومی از ما خشونت و مذهبی گرایی افراطی را! گرچه که هردو 
ناقصند اما این کجا و آن کجا!

۲. حدود دو ماه است که در یک گروه کاری جدید کار می کنم، بین یک گروه آدم خیلی 
خیلی خوب. بعد از مدتها بین این آدم ها احساس « عادی بودن» می کنم. من ایرانی هستم 
و این عجیب نیست. به جای توضیح دادن منظور احمدی نژاد ( که خودم هم نمی فهمم!!! ) 
در مورد موسیقی ایرانی، غذای ایرانی و زبان فارسی حرف می زنم. دز مورد تهران با 
همه زشتی ها و زیباییهاش. آنها از من فارسی یاد می گیرند و  من آلمانی ام را بهتر 
می کنم. آنها می گویند: «نوش جان» و من می گویم: Guten Appetit.

آنها می گویند: «خیلی بیستی»!!! و من می گویم: Ihr seid auch sehr toll!

بین ما کامران و هومن هم به اندازه Bon Jovi عادی هستند!

ایرانی بودن اینجا عادی است و «عادی بودن» حس خیلی خوبیسست.  

عکس ازحمید بهرامی

عکس صفحه اول شرکت پیج و مهره سازی!!!!!