از زندگی، روزمرگی ها و دلمشغولی های من!
امروز برای من تجربهء جدیدی از تولد بود. دور از همهء کسانی که خیلی دوسشون دارم و در یک شهر جدید. اما خوب بود.
بیست و پنج سال از ساعت یازده صبح روز جمعه، بیست و هفت شهریور شصت، گذشته و من یک دوره جنگ رو پشت سر گذاشتم، یک دوره سازندگی و یک دوره اصلاحات و خیلی چیزهای خیلی مهمتر از اینها رو!
من امروز به دنیا اومدم ....
آقای دات یا همون یونس شکرخواه. عین همین الان بود فقط فکر کنم عینکش عوض شده بود! دیدنش خیلی خوشحالم کرد. یاد چند تا خاطرهء قدیمی افتادم. اولین باری که وبلاگش رو دیدم براش یک ای-میل زدم و اونم جواب داد و گفت که من رو یادش میاد. خیلی خوشحال شدم (:
۲. یک چندین روزی می رم کنفرانس و نیستم. پس تا بعد...
شاید برای اولین بار بود که از پیری ترسیدم. از تنهایی، از ناتوانی و از جا موندن از جامعه، از اینکه من هم مثل امیر جلال الدین، پاورقی نویس قدیمی، ایده هام در قدیم باقی بمونه و به قول خودش هر چقدر سعی کنم جامعه رو بفهمم، نتونم. از این ترسیدم که یک زمان بخوام «مغزم زاد و ولد کنه » اما نتونم. اما این همهء چیزایی نبود که من رو ترسوند و ناراحت کرد. بین جلال و پدر خودم نقطهء اشتراک پررنگی می دیدم:« نون خوردن از راه نوشتن» و این اشتراک پررنگ من رو می ترسوند که: نکنه پدر من هم به این احساس برسه که جلال رسید. به این فکر می کردم که آیندهء کسانی که در ایران از راه نوشتن زندگی می گذرونند چیه؟ وقتی برای جوونها هم جا نیست و کار نیست و ...
یک جای فیلم ملک، همسر جلال، با گریه گفت: چرا ما آدمها وقتی پیر می شیم نمی ریم یک جا کپهء مرگمون رو بذاریم که مزاحم بقیه نشیم. از این احساس زیادی بودن ترسیدم.
عذاب وجدان گرفتم که مادر و پدرم رو تنها گذاشتم، گرچه که الان هنوز میان سال هستند نه پیر ولی فکر نمی کنم وقتی پیر بشن هم من اونجا باشم.بعد از فیلم وقتی به ساعت نوی نو که هنوز تو جعبه بود نگاه می کردم دلم واقعا براشون تنگ شد، خیلی تنگ. مامانم مثل همیشه فکر همه چیز بوده: پول کادوی تولدم رو گذاشته بود پیش او که به موقع بهم بده و برای خودم از طرف اونها هدیه تولد بخرم.
دیشب وقتی داشتم دوستم رو برای جشن تولدم دعوت می کردم پرسید حالا چند سالت می شه؟ گفتم :۲۵ گفت برات کارت تبریک بیارم یا تسلیت؟ خیلی شاد و مغرور گفتم : معلومه تبریک! برای من تا تولد نود سالگیم همیشه کارت تبریک بیار!
بعد از فیلم چندان هم از جواب خودم مطمئن نبودم!
خلاصهء داستان: جلال ،یک پاورقی نویس بازنشسته که ویولون سل هم می زنه، با زنش، ملک، در یک خونهء بزرگ و قدیمی زندگی می کنن. بچه هاشون خارج از ایران هستن. فیلم زندگی یک پیرزن و پیرمرد تنها رو نشون می ده و همین طور تلاش جلال برای نوشتن یک پاورقی که سردبیر حاضر به چاپ کردنش باشه.
من فقط آخر مراسم رو که از تلویزیون پخش می شد دیدم و به نظرم مراسم قشنگی بود. فارغ از مفهوم چیزایی که می خوندن، از به کاربردن موسیقی و آواز در مراسم خیلی خوشم اومد و در مقایسه با مراسم مذهبی که در ایران می بینیم خیلی تر و تمیز و شیک! بود.
۲. البته این خبر که دیگه خیلی کهنه شده ولی می خواستم از همین منبر قهرمانی راجر فدرر رو در US Open به تمامی دوستدارانش تبریک بگم!!!!!! 
شما هم اگه تمام آخر هفته مجبور می شدید تنیس ببینید و ماجراهای عاشقانهء اندی رادیک و ماریا شاراپووا رو دنبال کنید هر جور شده- بی ربط و با ربط- چند جمله در موردش می نوشتید!
۳.دیروز به مناسبت تولد استاد عزیز یک کوهنوردی افتادیم! فکر کنم غرض از یک همجین برنامه ای این بود که فردا و پس فرداش هم از درد ماهیچه یادمون نره که تولد استادمون بوده!!!!!!! البته خیلی خیلی جای قشنگی بود و این هم چند تا عکس از اونجا:
این چیزایی که گفتم به این معنا نیست که من از مردن آدمها در یازده سپتامبر متاسف نشدم. من از این متاسفم و ناراحت می شم که ارزش جون آدمها هم به جهان اولی و جهان سومی بودنشون بستگی داره.
بعد از رفتن هم زمان و یک دفعه ای من و برادرم، مادربزرگم، که همسایهء ماست، خیلی احساس تنهایی می کرد و مرتب مستقیم و غیر مستقیم به خواهرم می گفت که تهران بمونه.
حالا همه منتظرن که نتیجهء سراسری بیاد و موقع تصمیم گیری و انتخاب برسه. واقعا تو ایران، «اگه دانشگاه نرم چی کار کنم » یک سوال خیلی اساسی و خورد کننده است و من نه تنها فشارش رو رو خودم و خانواده ام کاملا حس کردم بلکه رو تقریبا تمام اطرافیان هم دیدم.
خوشحالم و از خواهرم ممنونم برای این خوشحالی. بعد از مدتها با مامان و بابام که حرف زدم تو صداشون خوشحالی حس کردم (:
با توجه به اینکه از این ۷۲ نفر از هزار نفر، عده ای ( که به نظر من کم هم نیستند) از اینترنت استفادهء غیرسیاسی* می کنند، بد نیست حکومت ایران و متولیان فیل-تر هم به این آمارها نگاهی بیندازند و بسنجند که آیا هزنیهء زیادی که صرف فیل-تر کردن می کنند ارزش آن را دارد یا خیر و البته پیش فرض من این است که محاسبه و تفکر در تصمیم گیری آنها نقشی هم ایفا کند!!!!
* منظورم از استفادهء سیاسی خیلی خیلی گسترده است. یعنی هر نوع تلاش برای کسب خبر از اینترنت یا نوشتن مطالب انتقادی را سیاسی فرض کرده ام(چیزی شبیه به تعریف حکومتی ها!!!)
يك هموطن
¤ چند شبي است كه در زمان پخش سريال نرگس، تلويزيون «ژل بعد از اصلاح» را تبليغ مي كند. تقريبا تمام مراجع تراشيدن صورت را حرام مي دانند. آيا هيچ كميسيوني بر تبليغات صداوسيما نظارت نمي كند. چرا رسانه ملي اسباب فعل حرام را تبليغ مي نمايد.
!!!!
خوب وقتی همهء اینا رو دیدن و می دونین من برای چی نوشتم؟ همین جوری که یه بهانه جور کنم و بگم که من هم مثل خیلی های دیگه خیلی خوشحال شدم.
پ.ن: نمی دونم چرا مطلب رو عوض کردم. حرفهاش یک کمی برام عجیبه. به همین دلیل هم در مورد رفتنش به ایسنا و «ابتکار بودن » این کار نظرم رو پاک کردم !
پ.ن۲: در همین مورد:
چه کسی باور می کند رامین؟/ سیبستان
پ.ن: همین الان دیدم که رییس جمهور محبوبمون یک دقیقه هم از پای نمی شینند و بوش رو به مناظره دعوت کردن! کارای این الف نون داره لحظه به لحظه به دایی جان شبیه تر می شه! دایی جان هم حاضر شد با کلنل اشتیاق خان! دیدار کنه! البته اون هم مثل رییس جمهور محبوبمون کلی پیش شرط گذاشته بود!
اون عکس رو چند وقتی هست که دوباره پیدا کردم و هنوز هم با همون اشتیاق قبل نگاهش می کنم و با نگاه کردن بهش یاد خیلی چیزا میفتم، بابام، خونه ء قبلی مون، بچگی ام و صمد بهرنگی و الدوز و یاشار و ننه کلاغه و نامادری و صندوق و ....
