روزمرگی های من!

پ.ن: مثل همه خیلی خیلی نگران شادی صدر ام. اینها خبرهای تازه هستند، باز هم از سایت میدان:

پليس امنيت خانه و دفتر شادي صدر را تفتيش كرد  تاریخ: 26  تير  1388  میدان زنان

سرنوشت نماز جمعه در صفوف اول تعیین می شود (از اینجا)

۲. پیش از انتخابات یک بحث فیس بوکی دراز داشتم با یکی از آشناها که دیدگاه های سیاسی اش با من خیلی خیلی فرق دارد. او رای دادن را تایید نظام می دید و من تنها راه منطقی موجود و الخ. اخرین پیامی که رد و بدل شد مال من بود که برای ختم به خیر کردن ماجرا چیزی با این مضمون نوشتم که من و تو از راههای گوناگون می رویم ولی هدف و آرزویمان یکی است. حالا این روزها برای ویدیو ها و نوشته هایم "like" می زند و از بحث هم خبری نیست. فکر نمی کردم به این زودی مشترکها اینقدر پررنگ شوند. 

۳. از دیروز که شنیدم میرحسین و زهرا رهنورد به دیدن مادر "سهراب" رفته اند در فکر میرحسین هستم. در فکر اینکه چه جور می تواند از امشب به بعد که چشمش در چشمان مادر سهراب افتاده است شبها بخوابد. خوشحالم که جای او نیستم. لینک عکسها و فیلمهایش اینجا هست.

۴. کسی از بهزاد مهاجر خبر ندارد؟ گم شده است، از بیست و پنجم خرداد...

۱. من به هیچ عنوان کسی را به کتک خوردن دعوت نمی‌کنم (بگذارید به پای شغلم). فردا بعدازظهر اما، در سال‌روز هجده تیر خونین، نزدیک به یک ماه بعد از کمدی تراژیک بیست و دوم خرداد، اگر نمی‌خواهید به مسیرهای اعلام شده بروید هم در خانه نمانید. خرید را بهانه کنید برای رفتن به نزدیک‌ترین خیابان یا میدان اصلی محل. این را در راستای همان کتک نخوردن می‌گویم. هر چه تعداد بیشتری بیرون از خانه باشند، تعداد کمتری کتک می‌خورند. در خیابان باشید. دور از محل تجمع. به قصد خوردن بستنی یا بلال حتی. (+)

۲. من هم ترسيده ام . مي ترسم . مثل سگ مي ترسم . همان قدر مي ترسم كه فيلم جان دادن آدم ها ، جلوي چشم هاي بهت زده و ناباورمان مي تواند ترسناك باشد .
و اين كلمه ها ، تمام كلمه هاي اين خرداد خوني ، لبريز از وحشت از دست دادن است . نفس زدن هاي بعد از هي دويدن است . هي فرياد زدن ، هي گريستن . وحشت ِ ترديد ِ« برويم يا بمانيم ؟! » ترديد ِ « آخر چه مي شود ؟ »

من هم ترسيده ام . با اين همه ما ناگزيريم به فرياد زدن ، ترسيدن ، به هي دويدن و هي مُردن .
ما ناگزيريم كه حواس مان باشد به تمام آدم هاي دربند . بايد هر روز صبح كه از خواب بيدار مي شويم ، ياد مان باشد آدم هايي هستند كه صداي پرنده هاي سر صبح را نمي شنوند آن جور كه ما مي شنويم اين همه گوش نواز ... و آفتاب را نمي بينند آن جور كه ما ميبينيم اين همه گرم و دلچسب ...و تلف مي شود جواني شان ، پر پر مي شود آرزوهاشان ، سفيد مي شود موهاي شان ...

من هم ترسيده ام . با اين همه خوب مي دانم ما از نسل آدم هاي بزرگي بوديم كه نترسيديم . كه از ترسناكي آن ها ، از بدي شان ، از باتوم هاشان ، گلوله هاشان نترسيديم . ما با تمام ترس مان نترسيديم .

من هم ترسيده ام . اصلا بس است اين همه گريستن و ترسيدن . اين همه مردن و تمام شدن . فردا سبز نپوشيد . فرياد هم نزنيد . ندويد . زخمي نشويد و نميريد .
با اين همه پيش از آن كه خرداد ، گم شود ميان هزار كار نيمه مانده و قسط و قبض و زندگي ، پيش از دوباره روزمرگي ، فردا و تنها فردا توي خانه نمانيد . فردا ، هجده تير ، به خاطر تمام آن ها كه رفتند ، تمام آن ها كه بعد از اين مي روند . تمام آن ها كه نمي ترسند ، فرياد مي زنند ... (+)

۳. مسیرها را اینجا ببینید.

۴. ده سال پیش این روزها در تب و تاب کنکور بودم. دعا می کردم "این مسخره بازی" زودتر تمام شود تا کنکور برگزار شود و من هم "دانشجو" شوم. مسخره بازی تمام شد، کنکور برگزار شد، دانشجو شدم و همچنان هستم اما انگار این کابوس تمامی ندارد. چه کسی از ده سال بعد خبر دارد؟

هزار بادهء ناخورده در رگ تاک است

کسی می داند روزمرگی دوباره از کی آغاز می شود؟ عزاداری کی تمام می شود؟  

 یکی از بهتریم دوستهای وبلاگی ام گفته از تلاشهایی که اینجا می شه بنویسم. اینجا ما در شهرهای مختلف راهپیمایی می کنیم و بلند فریاد می زنیم : زنده باد همبستگی جهانی" و امیدواریم که "جهان" به داد ما برسه. آنگلا مرکل برای بار دوم سفیر ایران رو خواسته است و گفته  که آنها خواستار بازشماری عادلانهء رای ها هستند و طرف مردم ایران ایستاده اند.

ما خبر اول هستیم، در هر بخش خبری، در CNN و کانالهای آلمانی و در همهء روزنامه های غبر محلی. از شجاعتمان حرف می زنند، از اینکه چقدر خوب بلدیم تکنولوژی را به کار ببریم، از اینکه چقدر متمدنیم و بلدیم بی خشونت اعتراض کنیم و از اینکه این روزها جهان ایران دیگه ای می بینه. ایرانی که توش هم بسیجی چماق به دست هست هم چادری شمع به دست که ساکت فقط راه می ره هم هرجور آدم دیگه این تصور کنیم. مخملباف و ساتراپی رفته اند پارلمان اروپا و از آنها خواسته اند این دولت رو به رسمیت نشناسند و اونها برایشون دست زده اند.

علاوه بر اینها ما ایرانی های بیرون از ایران گریه هم می کنیم، خیلی! وقتی جلوی روزنامه فروشی ایستاده ایم یا وقتی همکارمان می پرسد: از ایران چه خبر. اما افتخار هم می کنیم به همهء آنهایی که اعتراض بدون خشونت را بلدند در حالی که هیچ کس هیچ وقت یادشان نداده بود.

و من همچنان امیدوارم ...