روزمرگی های من!

این یکی دو روز تلاش کردم دلایلش را کشف کنم. فکر می کنم مهم ترین دلیلش خبرهای بد بی پایانی است که از ایران می رسد و خود و ناخودآگاه تاثیر زیادی روی روحیهء همه ما گذاشته است. از طرفی قضیهء زندگی موقت در یک خانهء موقت و کمی دور از آقای نون و به هم خوردن روتین زندگی ام آن هم به دلیلی کاملا احمقانه بیش از چیزی که فکر می کردم به من فشار آورده است.به اینها اضافه کنید مشکلات تازه در کار آقای نون، پیچیدگی های کار خودم، یک مسافرت کاری سخت و دراز مدت و عذاب آور پیش رو  و تیروییدی که کمی کم کار شده است را هم.

کمی که ژرف تر نگاه می کنم می بینم یکی از دلایل ریشه ای اش تلقین " من سختم نیست" و " من قوی هستم" است. وقتی به خانهء موقت رفتم دختر همخانه روز دوم پرسید عوض کردن عادتهایت برای یک ماه سختت نیست؟ من گفتم نه و فکر می کردم که نیست. اما کمی هست و این کمی را هم باید به اندازهء خودش جدی گرفت. باید به خودم اجازه بدهم و بگویم: بله، این کمی سختم است!

من اهل درددل نیستم و این عادت خوبی نیست. البته درددل پیش هر کسی و همیشه هم بیشتر از کمک مایهء عذاب می شود اما درددل کردن پیش آن یک دو نفری که عزیزند و مورد اعتماد اخلاق خوبی است که من ندارم. شاید درمان این روزهای من نشستن در آشپزخانهء زیبای دوستم، چای نوشیدن و گپ زدن باشد. 

برای اونهایی که لینک ها براشون تو الک گیر می کنه نوشته رو در ادامه مطلب کپی کردم.

پ.ن: این پستهای مرتبط را هم بخوانید: از سایه و از پیاده رو

پ.ن: کمی از پشت صحنه با فایزه هاشمی بخوانید

 فردا خانوادهء شهید بهزاد مهاجر به احترام او و دیگر شهیدانی که اجازهء برگزاری مراسم نداشتند در منزلشان را به روی همه باز گذاشته اند. اگر می توانید سری بزنید.

نشاني: سعادت‌آباد، ميدان سرو، شهرك مخابرات، روبروي فرشگاه شهروند، خيابان هفدهم خيابان پيوند شمالي، كوچه 22 پلاك 11

 مقدمه های انقلاب تو ایران آماده می شد که کارگاه راه افتاد. مردم راهپیمایی می کردند، دستگیر می شدند، شکنجه می شدند و می مردند و کارگاه بود. انقلاب شد، جنگ شد، جنگ تموم شد و بچه ها همچنان تو کارگاه کاردستی می ساختند. دوران سازندگی و اصلاحات آمدند و رفتند و در این روزهای وحشتناک گاز اشک آور و فرار و شکنجه و مرگ بچه ها همچنان به کارگاه می یان و کار دستی درست می کنن و بزرگ می شن و زندگی می کنن و ....

۲. از صبح با آقای نون به "بپا به مسیر دهن کوسه نیفتی" می خندیم و مطمئن شدیم که هیچ کس "حسن"* نمی شه. ابی نباشه داریوش هست. منصور نباشه اندی هست، واقعا خداییش "حسن" نباشه کی به جاش هست؟!

۳. در راستای ۲ من در گوگل عبارت "مسیر دهن کوسه نیفتی" رو چستجو کردم و بیت اول رو از وبلاگ ایشون پیدا کردم. بیت کامل اینه: به هنگام شنا مثل یه دست و پا چلفتی   بپا به مسیر دهن کوسه نیفتی. باشد که جویندهء بعدی در این وبلاگ یابنده شود.

۴. مامانم می گه: نه اس ام اس می زنم نه با موبالی زنگ می زنم. فقط تلفن ثابت. به تو هم مستقیم (بدون کارت تلفن) زنگ نمی زنم تو زنگ بزن من پول کارت ها رو می فرستم برات! نباید پول به جیب این پدر سوخته ها ریخت!

۵. کماکان در صندوق صدقات (بخوانید جیب "برخی افراد") پول می ریزید؟

۶. یک گلدون توت فرنگی خریده بودم که اصلا گل نداشت. حالا گل که داره هیچی، داره توت فرنگی هم می ده (:

۷. بله، من دلم برای اینجا تنگ شده بود.

۸. فردا united 4 iran دیگه، نه؟

۹. کسی خبر داره سر ماشینهای جوک ساز چی اومد؟ جدی چرا دیگه هیچ جوکی ساخته نمی شه؟!