روزمرگی های من!

خب من اگه یک هفته زودتر می رفتم ایران حتما رای می دادم. کلا من انسان رای بده ای! هستم و به جز دو بار، فکر کنم، همیشه رای داده ام. دلیلم هم اینه که آقا من که جربزهء تو خیابون مشت هوا کردن ! (این اصطلاح کپی رایت داره و به مادربزرگ اینجانب تعلق داره!) رو ندارم، از کمیته و زندان رفتن و کتک خوردن و ستاره دار شدن و هزار کوفت و زهرمار دیگه ای که با دلیل و بی دلیل سر ملت میارن هم می ترسم و در عین حال اوضاع و احوال مملکت و کی اومد سر کار و کی رفت هم برام مهمه پس میرم رای میدم!  از وقتی هم اومدم اینجا بیشتر و بیشتر مطمئن شدم که قضیهء زیر سوال بردن مشروعیت نظام با کم شدن رای ها و ... چیزی بیش از کشک نمی باشد!  

تو انتخابات ریاست جمهوری موفق به زدن مخ دو تن از دوستان شدم و در این انتخابات هم نهایت تلاش خودم رو -از راه دور- می کنم که خواهرم و دوستام برن رای بدن. از اونجایی که «او» قبل از من میره ایران و به رای دادن میرسه، طی یک جلسه که در مک دونالد! برگزار شد سعی کردم مخ اون رو هم بزنم و حتی دو تا گاز آخر ساندویچم رو هم در این راه باج دادم ولی در نهایت به این نتیجه رسید که من دارم « پیریزنتش می کنم»!!!!!!  اما خب تقارن این جلسه با مسالهء «هق هق» (پست قبلی) باعث شد که یک ریز بگه دست از این جو گیر بازی ها بردار!

همهء اینا رو نوشتم که اولا بگم : رای بدهید چرا که مهم می باشد. تکبیر!

و دوم اینکه: عزیزم اگه قبل از بسته شدن حوزه های رای گیری این رو خوندی، برو و به یاد من که دستم از دنیا کوتاهه یک رای به لیست اصلاح طلبها بده! اگه «اون دوستت» رو هم با خودت ببری که دیگه محشر می شه!

 

پ.ن: من شخصا از این شعری که تو پوستر اصلاح طلبها نوشته خوشم میاد ولی نمی دونم چه تعدادی از مردم جامعه می تونن باهاش ارتباط برقرار کنن. نکنه باز اینا یادشون رفته کی قراره بهشون رای بده؟