روزمرگی های من!

دیروز، توی اون موقعیت، هیچ چیزی نمی تونست به اندازهء شنیدن صدای نخراشیدهء آرش که فریاد می زد: "برو، برو دیگه تو رو نمی خوام"  من رو خوشحال کنه! هنوز کامل در افکار مایوسانهء خودم و یاس فلسفی ای که اینجور موقعها به سراغم میاد فرونرفته بودم که آرش نجاتم داد!  وقتی تو کارناوال دیروز توی سه تا از پنج تا دکه ای که ازشون خوراکی خریدیم موزیک ایتالیایی پخش شد و همکارم با صدای بلند اونها رو تکرار کرد و حالش رو برد، یاس فلسفی من هم شروع شد. سوال همکارم با این مضمون که موزیک پاپ ایرانی اینجا طرفدار داره یا نه، داشت ضربهء مهلک رو به من می زد که آرش با فریادش به دادم رسید!!!! هنوز من جواب نداده بودم که صدای «برو برو دلم تو رو نمی خواد» از یک بار ایتالیایی بلند شد!! در اون لحظه بود که من فهمیدم آرش، با اون صدای خنده دارش، افتخارآفرین ترین! فرزند ایران زمین است.