روزمرگی های من!

مهمترین فرقی که سیستم تلفن و اینترنت اینجا با ایران داره اینه که اینجا شرکتهای خصوصی مختلف همهء خدمات رو ارائه میدن و مثل ایران متولی واحد مثل مخابرات وجود نداره. همین باعث می شه که رقابت و تنوع خدمات خیلی خیلی زیاد باشه. برای همین تقریبا مکالمات تلفن ثابت و موبایل تعرفهء ثابتی ندارن و به شرکت ارائه دهنده بستگی داره. مواردی هم هست که مشترکه، مثلا:

 برای داشتن تلفن ثابت باید ماهانه آبونمان پرداخت که معمولا کم هم نیست. یعنی اگر هیچی هم حرف نزنی مثلا ماهی ۱۰ یورو قبض می پردازی! مدت زمان این قراردادها معمولا دو ساله است و اگر بخوای قبل از دو سال لغو کنی باید همهء آبونمانهای باقیمانده رو یکجا بدی!

در مورد موبایل حالتهای مختلف هست. می شه قرارداد بست و آبونمان داد و در عوض گوشی موبایل رو با قیمت ارزون از همون شرکت خرید یا مثل تالیا موبایل کارتی داشت. البته معمولا تعرفه های کارتی خیلی گرونه و به صرفه نیست.

خدماتی هم هست که این روزها طرفدار زیادی دارن و شرکتهای زیادی هم ارائه می دن مثلا:

Home zone: در این سیستم فرد یک شمارهء موبایل و یک شمارهء تلفن ثابت دریافت می کنه (یک آبونمان برای دو تا تلفن!) و یک محل رو به عنوان Home zone خودش مشخص می کنه به طوریکه وقتی در اون محل حضور داره شمارهء تلفن ثابت فعال هست ( یعنی اگر کسی به اون شماره زنگ بزنه، زنگ می خوره) و بیرون از اون محدوده فقط شمارهء موبایل فعال هست ( اگر کسی به شمارهء تلفن ثابت زنگ بزنه پیغام می شنوه که کسی خونه نیست!)

Flat rate: یعنی با پرداخت یک آبونمان ماهیانهء ثابت هرچقدر دوست داری ور بزن!  Flat rate هم خودش انواع داره. 

همونطور که اولش گفتم خدمات خیلی متنوعی هست و شرکتهای تلفن هم سعی می کنن برای عقب نموندن از رقابتها روز به روز خدماتشون رو بیشتر و جذابتر کنن. این از یک طرف قدرت انتخاب مشتری رو بالا می بره و از طرف دیگه مشتری رو خل می کنه! جوری که آرزو می کنه ایکاش فقط همون مخابرات بود و اینهمه فکر کردن لازم نبود!!!!

اگر دوست داشتین چند چشمه از نقره داغ شدن هام هم براتون می نویسم تا عبرتی شود برای آیندگان!!!!!!!!!