روزمرگی های من!

تیم آلمان البته فقط قهرمان «فینال کوچک» نشد و مردم این نوشته ها هم دستشون بود: «قهرمان قلبها» (یه چیزی تو مایه های سلطان قلبها!) و «قهرمان طرفداران»

 این وسط محبوب ترین، و به نظر من، باحال ترین آدم کلینزمن هست که خیلی ها هم دلشون می خواد بمونه. کاراش بعد از بردشون خیلی جالب بود و به نظر من مربی خیلی "مردمی"ای می آد. دم Pizza Hut یه آگهی خیلی جالب دیدم: 

« درسته که: کلینزمن الیور کان ما رو از دوروازه آورد بیرون، بیشتر وقتش رو تو سواحل فلوریدا صرف کرد تا ورزشگاههای آلمان ( آخه آمریکا زندگی می کنه)، محمت شول ما رو به تیم ملی دعوت نکرد و به شیوه های آمریکایی بیشتر از آلمانی اعتقاد داره

اما: تا حالا سرود ملی اینجور یک صدا و دست در دست خونده نمی شد، روحیه کار تیمی اینقدر بالا نبود (و چند تا چیز دیگه در مورد همدلی و اینا که الان یادم نیست)

برای همین شما هم اینجا رو امضا کنید تا به کلینزمن بگیم که ما می خوایم اون بمونه. امضا ها فکس می شه به روزنامهء ... و در روزنامه چاپ می شه.»

بعد از خوندن این آگهی اولین چیزی که به فکرم رسید این بود که یکی می شه مثل این که همه خواهش می کنن بمون یکی هم می شه مثل مربی ایران که جرات نمی کنه برگرده!!!!

الیور کان هم خیلی محبوب شده و همه خیلی راضی بودن که اون هم بازی می کنه. اون صحنه قبل از  پنالتی های بازی آرژانتین که با لمان حرف می زد رو تلویزیون هی نشون می داد و می گفت که کان برای تیم ملی خیلی زحمت کشیده و با اینکه از شرایط راضی نبوده خیلی خوب رفتار کرده و فقط به منافع تیم فکر کرده و این بازی آخر هم یک خداحافظی خوب بوده براش.  

حرف از فینال بزرگ همه زیاده که تو یه پست جدا می نویسم.

خبرنگار واحد مرکزی خودم: آلمان!